M'n 'pluimpjes' wat langer, nxe9t iets verwaaider als voordien,  en hier en daar wat grijze sprieten 'rijker, en heel waarschijnlijk een krasje meer op m'n ziel (het zij zo)'…maar ik piep er weer doorheen, doorheen het glas, waar langs de ene kant de wereld (tollend en -nog- nxe9t iets te snel voor m'n kunnen) verder z'n gangetje lijkt te gaan, en aan de andere een 'ik-je' die weer 'te been' is. Zo goed als.
Door-leefd van alles wat voorbije tijd 'was' (en nooit meer zal zijn).  

En 'anders'…maar toch dezelfde.

Xxx Vinsje

Eventjes buiten strijd (gevallen).

Maar ik kom wel terug.

Ik kies erover hier niet teveel over uit te wijden.

Maar xe9xe9n ding staat vast: ook al staat m'n blog (voorlopig) nog een poosje 'geparkeerd'; 'ze' komt terug.

Binnen onafzienbare tijd.

Alle liefs,

Vinsje x

Gepakt & gezakt, zit ik momenteel ongeduldig te wachten tot m’n goeie vriendin, W. me komt oppikken.
Vanavond nog gezellig samen keuvelen & wegdromen v/e reis, nog iets lekkers knabbelen…om dan morgen -voor het krieken van de dag- met zo’n 13 gezellige +40-ers (;-)) de ‘vlucht naar Egypte’ te nemen.

10 dagen lang zullen we -vergezeld van 2 bedoexefnen & 2 dromedarissen- de Sinaxef doortrekken.
Geen luxe-toestanden, wel onszelf met een vettig kopke & doortrapte sandalen ontzien van overdaad, en in alle eenvoud grenzen ‘aftasten’ waarvan we nxf9 (gelukkig) nog geen benul hebben.
Geen tent. Wxe9l slapen onder de blote sterrenhemel. Mxe9t slaapzak die tegen ‘een graadje minder’ bestand is, lang ondergoed van Damart , en warme sokken-uit-grootmoeders-tijd. ‘sNachts (net wel/niet vriestemperaturen, overdag +30xb0). Ook mijn ‘Factor 50′ houd ik in aanslag; een zonneslagske lijkt me nu niet het aller-heerlijkste wat er is tijdens zo’n tocht.
Ook m’n mondharmonica zal me vergezellen, voor ‘s avonds bij het kampvuur (nog 2 anderen nemen hun mondharmonica mee ).

In tegenstelling tot pakweg 2 maand geleden, ben & voel ik me er volledig klaar voor.
Rustig-aan mezelf toelaten ‘mezelf’ te zijn , tussen de anderen.

Dat moet lukken…

Tot nxe0 de 18de

Liefs !

VinsjeXxx

Hier en daar ‘pik’ ik weer een graantje mee…van het ‘Sociale Leven’.
Soms zie ik er ontzettend tegenop, maar ik probeer het toch te doen.
En zie, zo nu & dan kom ik er niet slecht vanaf .

Deze namiddag zong ik -voor het eerst sinds 15 jaar (toen ik nog i/h jeugdkoor zat)- in een A-Capella groepje, met een 5-tal mede-cursisten (is eigenlijk een soort initiatie van 2 x 3 u –vandaag en morgen–).
Zonder verwachtingen ben ik er naartoe gegaan, maar met een fijn gevoel terug naar huis gekeerd.
‘tWas gewoon leuk, en vooral verrassend wat er nog uit dat keelgat-van-mij kwam (mocht komen).
…ook al was het bijtijds eens (zeer) vals

Ziehier een piepklein demo’tje (oefenmoment) waarin ondergetekende o.m. te horen is op:

1:28", 2:06", 3:02"

Download a_capella_groepje_wisper.mp3

Luistert maar goed

En verder…komt Vins weer stilletjes aan weer naar haar gezond streefgewicht…
Helemaal anders dan ‘vroeger’ (voor de crash) aanvaard ik het ‘gewoon’…

Ik heb er heel wat uit geleerd (wat ik hier nu niet echt uit de doeken zal doen).

Lieve groet,

Vins Xxx

Wat het is…

Het is onzin
zegt het verstand.
Het is wat het is
zegt de liefde.

Het is tegenslag
zegt de berekening
Het is alleen maar pijn
zegt de angst.
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht.
Het is wat het is
zegt de liefde.

Het is belachelijk
zegt de trots.
Het is lichtzinnig
zegt de voorzichtigheid.
Het is onmogelijk
zegt de ervaring.
Het is wat het is
zegt de liefde.

                                                           Erich Fried

Ja – dat ben ik (voorlopig) nog.

Geen deelgenoot…

Dxe0t is nu nxe9t iets te hoog gegrepen.

Als je dxe0t maar weet!

X Vinsje (kilo’s a/h ‘winnen’ –hartzeer– toch zoveel beter…)

Ja – ‘t komt wel ‘los’.
Ik doe wel weer ‘Gewoon’.
Na in razend tempo 10kg lichter xe9n met een verstoord ‘labo’ haast van het toneel te zijn verdwenen, vond ik toch de juiste ‘knop’ & de moed om het tij te keren.
Maar niet alleen; neen – dat lijkt me (zelfs na xe0l die tijd) niet te lukken.
En ‘Het Telefoonnummer’ was nu ook weer niet het Wonder.

Wxe9l enkele mensen die me -ondanks & dwars door alles heen- nixe9t i/d steek lieten (het kon best, geloof me vrij).
En het belangrijkste is, dat ik -diep vanbinnen- ‘gevonden’ heb wxe0t me hiertoe heeft geleid; wat dit me (op deze ‘eigenzinninge manier’) dringend wou komen vertellen.
En daar probeer ik nxf9 ixe9ts mee te doen.
Proberen, want ik moet nog wat bekomen van deze Trip.

Wxe9l erg bangelijk hoezeer je hierdoor in een  isolement terecht komt om ‘u’ tegen te zeggen.
Ik moet wat inhaalmanoevers doen, nu.
En dat is mogelijks nog lastiger dan de ‘afvalrace’…

Waar sta ik nu?
Waar wil ik naartoe?
En vooral: wat heb ik nodig om die angst die me telkens weer tegenhoudt om daar heen te gaan te lijf te gaan?
Of zeg ik beter: ‘een plaats te geven’??

Xxx

Vinsje Xxx

Het nummer van iemand die me misschien wel helpen kan.
Misschien, want ik weet het allemaal niet zo goed meer.

En of ik Het linken kan aan xe9xe9n gebeurtenis; neen – niet echt.
Het is voor mezelf ook nog niet helemaal duidelijk wxe0t ‘DIT’ me komt zeggen.
Toch heb ik een vermoeden dat verschillende puzzelstukjes ‘DEZE’ puzzel maken.
Puzzelstukjes die me onbewust al langer dan vandaag bezig houden.
Neen – geen puzzelkes van vroeger (daar ben ik wel overheen) ; wxe9l van wat ‘nu’ is.

Ik kan het eten niet verdragen, in me, zoveel is zeker.

Op zoek dan maar naar de ‘symbolische’ betekenis …dan maar?

Morgen mag ik al gaan.

Xxx Vinsje

Waarom blijf ik -ondanks xe0lle kansen die me voor het grijpen liggen- verzaken aan een leven waarin ‘gezond eten’ een evidentie kxe0n zijn.
Waarom is en blijft de Verleiding om maar kilo’s af te vallen torenhoog, zo hoog dat ik er alweer voor zwicht.
Het moet me van het hart dat ik weer in de ban ben…
In de ban van iets waar ik momenteel geen vat meer op lijk te hebben.
5 weken later en bijna evenveel kilo’s lichter.
Ongemerkt voor velen, dxe9s te merkbaar voor mezelf.

En maar blijven zeggen dat het goed gaat.
…hxe8t sociaal aanvaarde antwoord, waar ik (nog) mee wegkom…
En deels is het niet gelogen, want ik doxe9 ook nog fijne dingen.
Maar dat ander deel bezorgt me een schuldgevoel om ‘u’ tegen te zeggen.
Het spookt rond in m’n hoofd & vertelt (beveelt) me wat ik beter ‘laat’.
Het deel dat niet meer ‘leeft’; dat me geen deelgenoot meer maakt het leven, dat me laat ‘staren’ door troebel glas. Dat deel dat niet te vatten is, noch voor mezelf, nog voor anderen.
Laat staan dat ik er woorden voor vind.

Laat ik dan maar toch eventjes hulp zoeken.
Maandag dan.

X Vinsje (Wandelend Hoofd)

pufpufpufpufpufpufpufpuf—ffffferde–puf.
Wxe0t een ellende op het werk, en meerbepaald op Nefro.
Ik sta daar nu al m’n 2de maand, en de dagen dat er tekorten (zieken) zijn overtreffen ruimschoots deze waarop we eens met voldoende (lees: minimum-aan) personeel zijn.
We spurten ons de benen van onder ons lijf, om nxe0 onze shift neer te vallen & te spartelen als een vis op het droge.
Doodmoe word je ervan.
En gedeprimeerd.
De sfeer daar is dan ook om te huilen…
Om dan nog maar te zwijgen van het gevoel dat je je patixebnten op de xe9xe9n of andere manier tekort doet; dat je hen het hoogstnodige aan zorgen geven kan; en geen minuut meer; dat je m.a.w. je zorgzaamheid en betrokkenheid tot een mini-mini-minimum beperken moet.
En dat wringt me.
En of we het melden of niet; op korte termijn is zo weinig mogelijk.

‘Ze’ mogen het eventjes van me overnemen (de Grote Mannen…) !
Ik heb het zowat gezien (en ik niet allxe9xe9n)…
En ik ben er op de koop toe op een week tijd 2kg van afgevallen.
Gevaarlijk spel.
Damn.

Vins (met -eventjes althans- de moed in haar schoensels)